Kocadere koyunde buyuk bir sargi yeri kuruluyor. Kimi Urfali, kimi Bosnali, kimi Adiyamanli, kimi Gurunlu, kimi Halepli cok sayida yarali getiriliyor... Bunlardan biri Lapsekinin Beybas koyundendir ve yarasi oldukca agirdir. Zor nefes alip vermektedir. Alcalip yukselen gogsunu biraz daha tutabilmek icin komutaninin elbisesine yapisir. Nefes alip vermesi oldukca zorlasir ama tane tane kelimeler dokulur dudaklarindan. "Olme ihtimalim cok fazla... Ben bir pusula yazdim... Arkadasima ulastirin..." Tekrar derin nefes alip, defalarca yutkunur: "Ben...Ben koylum Lapseki'li ibrahim Onbasindan 1 Mecit borc aldiydim... Kendisini goremedim. Belki olurum. Olursem soyleyin hakkini helal etsin" "Sen merak etme evladim" der komutani, kaniyla kirmiziya boyanmis alnini eliyle oksar. Ve az sonra komutaninin kollarinda sehit olur ve son sozu de "soyleyin hakkini helal etsin" olur... Aradan fazla zaman gecmez. Oraya surekli yaralilar getiriliyor. Bunlardan cogu daha sargi yerine ulastirilmadan sehit dusuyor. sehitlerin uzerinden cikan esyalar, kunyeler komutana ulastiriliyor. iste yine bir kunye ve yine bir pusula. Komutan goz yaslarini silmeye daha firsat bulamamistir. Pusulayi acar, hickirarak okur ve oldugu yere yigilir kalir. Ellerini yuzune kapatir, ne titremesine nede goz yaslarina enge olamaz... PUSULADAKi NOT: "Ben Beybas Koyunden arkadasim Halil'e 1 mecit borc verdiydim. Kendisi beni goremedi. Biraz sonra taarruza kalkacagiiz. Belki ben donemem. Arkadasima soyleyin ben hakkimi helal ettim." herkez iyi dusunsun biz nekadar durustuz ve herkez etrafini elestirmeyi birakip sadece kendini duzeltsin yeter HAKKINIZI HELAL EDIN...